JA, NAUCZYCIEL

Problemem, który polityczna poprawność (i każda inna cenzura) do pewnego stopnia rozwiązuje jest interpretacja słów i to nie tylko tych ogólnie uważanych za obraźliwe. Problemem, który polityczna poprawność rodzi jest nadinterpretacja każdego słowa w kierunku inwektywy. Coraz więcej słów staje się niebezpiecznymi, choć ich pierwotne znaczenie od inwektywy było dalekie. Ostrożność w doborze słów, choć ze wszech miar wskazana, powoli wyłącza z dyskursu pojęcia, które w politycznej potrzebie chwili wymagają redefinicji, zaś te już zdenominowane czeka dalszy recykling, bo czas ich emocjonalnej neutralności coraz bardziej się skraca.

Bardzo lubię teksty prof. Stanisława Czachorowskiego – zawsze prowokują do refleksji, szukania punktów odniesienia, czasami polemiki. Nie inaczej jest w przypadku ostatniego, który miałem okazję przeczytać. Autor nawiązuje tu do tematu, który sam niedawno rozważałem i, jak już miałem się niejednokrotnie okazję przekonać, jest w kwestii przyszłości nauczycielskiej profesji i oświaty większym optymistą ode mnie. W przeciwieństwie jednak do setek artykułów i esejów, które o tej materii traktują w duchu siłaczkowego lub kołczowskiego optymizmu, ogląd profesora jest wyważony i pozbawiony taniego idealizmu.

Chciałeś być nauczycielem, to teraz stój w szpagacie i zrób (za darmo) tak, żeby było (nam) dobrze. Jak nie, to poszczujemy na ciebie „wymyślających szkołę od nowa” i oni już ci wytłumaczą, że to ty jesteś odpowiedzialny za chciejstwo i brak wyobraźni decydentów i samego suwerena.

Nadzwyczajny Kongres "W Trosce o Edukację" to spotkanie interwencyjne, wywołane proponowanymi zmianami w polskiej edukacji i szkole. Jego ideą jest zaproszenie do zabrania głosu wszystkich środowisk zaangażowanych w edukację, szkołę, opiekę i wsparcie. Do współpracy przy organizacji Nadzwyczajnego Kongresu "W Trosce o Edukację" zaprosiliśmy więc nauczycieli, kadrę kierowniczą, rodziców, uczniów, środowisko akademickie pedagogów, stowarzyszenia, fundacje i związki.

Każdego dnia kobiety na całym świecie dostarczają 12,5 miliarda godzin pracy niepłatnej, o wartości większej niż dochód największych światowych koncernów. Jeżeli przeliczymy to na pełnoetatowe zatrudnienie to otrzymamy 1,5 miliarda osób pracujących osiem godzin dziennie bez wynagrodzenia.

Na przestrzeni ostatnich kliku/kilkunastu lat nastąpiła znaczna poprawa sytuacji osób z niepełnosprawnościami na polskich uczelniach. Znalazło to odzwierciedlenie we wzroście odsetka udziału tych osób wśród studentów i studentek. Podejmowane przez uczelnie wyższe działania mają na celu wywiązanie się z obowiązku stworzenia studentom i doktorantom z niepełnosprawnościami warunków do pełnego udziału w procesie kształcenia i w badaniach naukowych.

Co zrobić, by nie kojarzyła się tylko z zeszytem w kratkę, tablicą i klasówką? Zajmować się nią, kiedy robimy coś przyjemnego. Oto rozwiązanie dla tych, którzy nie lubią matematyki,...

Kiedy ma się 9 czy 12 lat, nie jest łatwo dogadać się z własnym ciałem. Może nogi wydają się za długie? Włosy są w mysim kolorze lub zbyt kręcone? Uśmiech nie tak ładny jak u innych? Dopadają nas kompleksy, możemy spotkać się z hejtem lub czuć się odrzuceni. Ta książka pomaga odpowiedzieć na pytania: