JA, NAUCZYCIEL

Prof. Michalina Stefanowska – nauczycielka, pedagożka, biolożka, neurofizjolożka, psycholożka, założycielka pierwszej sieci szkół specjalnych w Polsce, wybitna uczona, druga kobieta po Marii Skłodowskiej-Curie przyjęta do Polskiej Akademii Umiejętności.

Jak sprawić, by początkujący czytelnicy sięgali po książki bez obaw? Które tytuły łatwo połączysz z podstawą programową? I co zmieniło się w książkach z poziomu trzeciego? Jeśli szukasz sprawdzonych lektur do nauki czytania i pomysłów na ciekawe zajęcia, jesienna odsłona serii „Czytam sobie” daje Ci mnóstwo powodów do radości.

Małkowska Olga, pseudonim: Gaździna – (1888 – 1979) z Drahonowskich, wybitna działaczka i instruktorka harcerska, nauczycielka i wychowawczyni, twórczyni „Dworku Cisowego”, Harcmistrzyni Rzeczypospolitej (ten stopień w okresie międzywojennym otrzymały tylko 4 kobiety) . Promotorka wszechstronnej edukacji, aktywności obywatelskiej oraz skautingu/harcerstwa dziewcząt.

Globalna dyskusja wokół raportu PISA 2025 rozgorzała na dobre między innymi na popularnym profilu społecznościowym Statista. Dominuje przekonanie, że wyniki malują w szarych barwach uniwersalny kryzys nowoczesnej edukacji. W setkach komentarzy pod publikacją praeważają poglądy, że zjazd średnich wyników do najniższego poziomu w historii pomiarów nie jest dziełem przypadku, lecz efektem zderzenia przestarzałych, biurokratycznych struktur szkolnych z tsunami mediów społecznościowych i algorytmów żerujących na rozproszonej uwadze młodzieży.

Jako Fundacja Ja, Nauczyciel, w partnerstwie z trzema organizacjami z Wielkopolski: Sense Consulting, Fundacją Czas Kobiet oraz Fundacją Muzeum Historii...

A gdyby spojrzeć na edukację nie przez pryzmat podstawy programowej i przepisów, lecz przez doświadczenie osób, które ją współtworzą – uczniów, uczennic, nauczycieli, nauczycielek, rodziców i społeczności? Właśnie taka zmiana perspektywy – z „compliance-driven” na „experience-driven” – może stać się początkiem prawdziwej transformacji edukacji.

Prawda o wynikach PISA 2025 i kondycji naszej oświaty jest niestety zawstydzająca. Pokolenie zmęczonych osób pracuje z pokoleniem osób skrajnie umęczonych psychicznie i zniechęconych do szkoły w obecnym kształcie od samego rana. Uzyskujemy wysokie punkty w sztucznych testach poznawczych, wyciągnięte siłą szkolnej tresury, prywatnych korepetycji oraz nadludzkiego wysiłku nauczycielek i nauczycieli. Pielęgnujemy system, który wypala od środka całe pokolenia: uczennic i uczniów oraz pracujących z nimi pedagogów.

Czy wiemy, po co istnieje szkoła? Polska edukacja od lat funkcjonuje bez jasno określonego celu, miotając się między deklaracjami a biurokratycznym szczególarstwem. Tymczasem świat wokół się zmienia – a szkoła stoi w miejscu, coraz bardziej oderwana od życia.